Wie zit hierachter?

Je krijgt hier cijfers over je eigen land te zien en er wordt je een e-mailadres gevraagd. Dan mag je weten van wie dat komt.

Waarom we onze namen niet op de site zetten

Zodra er een naam en een gezicht op staan, gaat het daarover. Dan wordt het een discussie over wie wij zijn, voor wie we werken, wat we vroeger gestemd hebben en wat we daarmee te winnen hebben. En dan is de vraag waar het écht om gaat, namelijk of die cijfers kloppen, van tafel geveegd nog voor iemand ze heeft nagekeken.

Daarom kan je bij elke vraag op deze site de bron aanklikken. Wij vragen je niet ons te geloven. We vragen je het zelf na te kijken. Dat is de enige manier waarop dit werkt, en het is meteen de reden waarom onze namen er niet toe doen: een cijfer uit het Rekenhof of het Belgisch Staatsblad wordt niet juister of onjuister naargelang wie ernaar verwijst.

"Je verandert daar toch niets aan." Dat krijgen we vaak te horen, en misschien klopt het nog ook. Maar wij hebben hier onze eigen tijd en ons eigen geld in gestoken, naast ons werk en ons gezin, en niet om beroemd te worden: dan hadden we onze namen er wel bij gezet. We doen het omdat het zo niet verder kan. Als een paar inzichtsvragen mensen wakker schudden, dan is ons doel al bereikt.

Waarom er geen vzw is

Een vereniging oprichten betekent statuten, een bestuur, een rekening, een boekhouding en een jaarverslag. Dat is allemaal zinvol op het moment dat er geld binnenkomt of dat er namens iemand gesproken wordt. Vandaag is geen van beide het geval. Wij halen geen geld op, we vragen geen lidgeld en we aanvaarden geen subsidies. Er valt dus niets te beheren.

Er is ook een principiële reden. Wij vinden dat het probleem in het systeem zit en niet in de personen die het bemannen. Wie daar iets aan wil doen, moet niet nog een structuur bijbouwen. Komt er ooit een moment waarop dit meer moet worden dan een vragenlijst om de politiek onder druk te zetten, dan zeggen we dat hier, vooraf en met de reden erbij.

Waarom er geen enkel bedrijf en geen enkele partij bij naam genoemd wordt

Dat is een bewuste keuze en we hebben ze consequent volgehouden. Waar het over een stemming gaat, staat er hoeveel stemmen voor, tegen en onthouden, maar niet wie wat stemde.

De reden is eenvoudig: zodra er één naam valt, kiest de lezer een kamp en gaat het gesprek over dat kamp. Wij willen dat het over het mechanisme gaat. Een subsidieregel die vijftig miljoen euro naar één onderneming stuurt, is even bespreekbaar zonder die naam. En een besparing die niemand had aangekondigd, is niet interessanter omdat je weet wie ze doorvoerde.

Wat we wél doen: we verwijzen naar het openbare register of het parlementaire stuk waarin het staat. Wie de naam per se wil weten, vindt hem daar in dertig seconden. Wij hoeven hem niet uit te spreken.

En daarom raden we ook niet aan om op iemand te stemmen

Wij zullen nooit zeggen dat je voor partij A of B moet kiezen, en wij zullen nooit zeggen dat je op iemand niet moet stemmen. Niet uit voorzichtigheid, maar omdat we denken dat het naast de kwestie is. Want laten we eerlijk zijn: je stemt op een partij met een bepaald verkiezingsprogramma. Maar wordt dat programma daarna ook uitgevoerd?

Neem het schoolvervoer voor kinderen in het buitengewoon onderwijs. In juni 2026 raakte bekend dat er 204 van de 2.155 ritten zouden verdwijnen, ongeveer een tiende, omdat er jaarlijks ongeveer elf miljoen euro tekort was. Wij hebben de verkiezingsprogramma's van 2024 doorzocht die publiek te raadplegen zijn, vijf van de zeven grote. In geen enkel daarvan stond een besparing op het leerlingenvervoer. Waar het onderwerp voorkwam, ging het net de andere kant op: één programma wilde de maximale reistijd wettelijk vastleggen op twee uur per dag, een ander noemde het onaanvaardbaar dat kinderen uren op een bus zitten. In het regeerakkoord dat na die verkiezingen werd geschreven, staat op bladzijde 143 wél dat "het huidige absolute 'recht op leerlingenvervoer'" hervormd wordt voor nieuwe instromers. Na drie dagen protest werd de besparing teruggedraaid. Daar was 10,7 miljoen euro voor nodig, en dat geld kwam niet uit de lucht vallen: 5 à 6 miljoen stond al op de onderwijsbegroting voor leerlingenvervoer maar was nog niet opgebruikt, en de resterende 5 miljoen werd bijgepast door het departement Economie. Het geld was er dus, het stond alleen ergens anders geboekt.

Of neem de pensioenhervorming. In het regeerakkoord van februari 2025 staat woord voor woord dat je "35 loopbaanjaren van 156 dagen" moet hebben om aan een boete op je pensioen te ontsnappen. Die verstrenging van 104 naar 156 dagen stond in geen enkel van de vier verkiezingsprogramma's die wij volledig konden doorzoeken: de teksten waarmee die partijen voor de verkiezingen bij jou aan de deur kwamen. De boete zelf trouwens wel: één programma kondigde die uitdrukkelijk aan. Dat vermelden we erbij, want anders zouden we hetzelfde doen als waar wij anderen op aanspreken.

Wat blijft er dan over? Dit: je stemt op het programma van één partij, en wat je terugkrijgt is een regeerakkoord. Dat is een puzzel van verschillende partijen samen, en er blijken zelfs dingen in te staan die géén enkele partij voor de verkiezingen naar voren had gebracht. Tegen zo'n akkoord kan je niet meer stemmen. Je kan nog op straat komen, en een digitaal protest als dit helpt misschien ook.

Dat is geen verwijt aan één partij, het is een eigenschap van het systeem. En begrijp ons niet verkeerd: je stem bepaalt wél wie er aan tafel gaat zitten, en dat is geen kleinigheid. Alleen stopt ze daar. Er bestaat in dit land geen vast moment waarop een regering naast haar eigen beloftes wordt gelegd, met cijfers erbij, waar iedereen het kan nakijken. Nederland heeft dat wel: elke derde woensdag van mei legt de Rekenkamer daar publiek uit wat er van de doelstellingen geworden is. Bij ons bestaat die dag niet, en de OESO beveelt hem aan.

Stemmen is dus nodig. Het volstaat alleen niet. Wat ontbreekt is wat erná komt, en dat is precies wat wij hier doen: nagaan wat er beloofd is en wat ervan gekomen is, en dat naast elkaar leggen waar iedereen het kan zien. Daarmee kan je iemand ter verantwoording roepen. Met een stemadvies van ons niet.

Waar dit allemaal vandaan komt

Elke vraag op deze site is uitgezocht in de bron zelf: het Belgisch Staatsblad, de verslagen van het Rekenhof, parlementaire stukken, jaarverslagen, officiële statistieken en Europese verordeningen. Waar wij iets niet hard konden maken, hebben we het weggelaten of er uitdrukkelijk bij gezet dat we het niet konden bevestigen. Dat gebeurt op verschillende kaarten en het staat er met opzet in: een cijfer waarvan je de herkomst niet kent, is geen cijfer maar een mening.

Er is één vraag waarvoor wij zelf hebben zitten tellen in plaats van een bestaande studie te citeren. Dat staat daar ook zo vermeld, met de uitnodiging om ons te corrigeren als we ernaast zitten.

Wij zijn geen onderzoekers en dit is geen wetenschappelijk werk. Het is bedoeld om dingen te tonen waarvan je denkt: hoe kán dit nu. Soms met een knipoog, altijd met de bron erbij.

Eén ding vragen we terug

Wij doen dit naast ons werk en ons gezin. Het kan dus een dag duren voor je antwoord krijgt, en soms twee. We hopen dat je dat begrijpt. Maar eerlijk: we proberen wel sneller te antwoorden dan de overheid het bij jou doet…

Want na wat opzoekwerk blijkt dat er voor een gewone vraag van een burger in België geen wettelijke antwoordtermijn bestaat. Er is er wel eentje voor twee dingen. Vraag je een document op, dan heeft een Vlaamse overheidsdienst twintig kalenderdagen, verlengbaar tot veertig; federaal is dat dertig, verlengbaar tot vijfenveertig. Dien je een klacht in, dan is het vijfenveertig dagen, in uitzonderlijke gevallen negentig. Maar stel je gewoon een vraag, dan staat nergens binnen welke termijn je een antwoord hoort te krijgen. Er is wel een Charter voor een klantvriendelijke overheid dat belooft een vraag "in principe binnen de maand ten gronde" te beantwoorden. Let op die twee woorden. Het is geen wet en geen koninklijk besluit, er staat geen enkele sanctie in, en het woord "principe" doet de rest.

Hoe lang het in de praktijk duurt, kunnen we je niet zeggen, en dat is op zich al de vaststelling: dat cijfer bestaat niet. Het wordt nergens gemeten, niet Vlaams en niet federaal. En dat is precies waar wij telkens weer op botsen: wie zichzelf geen termijn oplegt, hoeft er ook nooit verantwoording over af te leggen. Er valt niets aan te tonen, niets te vergelijken en dus niemand op aan te spreken. Regels die streng zijn voor jou, bestaan niet voor het beleid zelf.

Wat we wél vonden zijn losse voorbeelden uit de verslagen van de ombudsdiensten. Wie zijn buitenlands diploma geneeskunde wil laten erkennen, wachtte in 2024 gemiddeld elf maanden op de behandeling. Geen weken: maanden. En bij de federale Ombudsman was "redelijke termijn" in 2025 de op één na vaakst geschonden norm, goed voor 27% van de gevallen waarin hij moest tussenkomen. Ter vergelijking: op de Nederlandse overheidssite staat gewoon dat een eenvoudige vraag per e-mail binnen twee werkdagen beantwoord hoort te worden. Dat is daar ook geen wet maar een servicenorm, en toch staat ze er zwart op wit.

Dus: haalden wij die twee werkdagen niet en worden het er vier, dan hopen we dat je wat begrip kan opbrengen. Geef ons anders gerust een gele kaart. Stuur er meteen eentje naar de overheid, dan zien we wie er als eerste antwoordt 🙂